Wielkiego

Gazeta Wielkiego Xięstwa Poznańskiego 1836.07.01 Nr151

/.

TA

(2

Xiestwa

ZNAŃSKIEGO

II HioB., II II..LI II III III -I l-o .

Nakjadem Drukarni Nadwornej W. Dekera i Spailu - Redaktor: JI. IVannow&ku

J\$ 151. - W Piatek'dnia l. Lipca 1836.

Wiadoll1ości krajowe.

Z B e r l i n a, d. -27. Czerwca.

N. Pan raczył 3ęd;ió w kryminalnych 1er w Poznaniu i Żeromskiego w nie mianować Radzcarni kryminalnymi nal-Rathe). N. Pan raczył Kommissarza sprawiedliwości Edwarda Mittelstadte w Poznaniu mianować Radzcą sprawiedliwości.

HertzKoźmi( Krimi JI

Wiadoll1ości zagranICZne.

F 2 a n c y a, Z Paryża, dnia r8 Czerwca.

O onegdajszem posiedzeniu Izby Dep u t o w a n y c h donieść jeszcze wypada, że Pan Gauguier znowu na ternie wystąpił III wnioskiem, aby tym z pomiędzy deputowanych, którzy zarazem są urzędnikami publicznymi, przez ciąg posiedzeń pensyi nie płacono. Zwracał on uwagę na to, ie Izba liczy obecnie na łonie swojem 4th dyrygujących Ministrów, igo Marszalka, ago Wiceadmirała, 22. Generałów, 78. Sędziów, 14 Radzców stanu, 10. Pułkowników i Podpułkowników, 9. innych oficerów, 8. Generalnych Sekretarzy i Szefów dywizyi, 6. Profe-ssorów, 5, Generalnych Inspektorów, 4ch Inżenierów,

3. Radzców prefekturalnych, 3. Intendentów wojskowych, 3. Inspektorów uniwersytttskich i a. Posłów. Doliczywszy do tych 173 urzędników jeszcze 77. innych, pobierających pensye stałe albo tymczasowe, wyniknie z tego 250 płatnych deputowanych, mniej więcej od Ministrów zależących, którzy z tego powodu na żaden sposób swoich obowiązków deputowanego z obowiązkami urzędnika pogodzie nie potrafią; on zaś sam przynajmniej podziela to przekonanie, ie głosy przez nich dawane nie zawsze wolne były. Pan Dupin ustąpił swego krzesła prezesowskiego Panu Calwionowi, aby odpowiedzieć Panu Gauguierowi. Jestem sam urzędnikiem, rzekł, ale właśnie dla tego, iż poczytuję sobie za obowiązek odpowiedzieć sumiennie powołaniu swemu jako urzędnik i deputowany, występuję w obronie tych wszystkich, którzy ze mną w równem są położeniu. Powstawanie przeciwko deputowanym, będącym zarazem urzędnikami, jest tylko powetawaniem przeciwko tym kolegiom obiorczym, co urzędnika publicznego do izby Depmowanjih wysłały; lecz właśnie dla tego nie jednego kandydata obrano, źe widziano w nim dobrego urzędnika, i że dla tego obiorcy powaięli do niego zaufanie, ii obowiązków swoich jako deputowany równie sumiennie dopilnuje jak obowiązków urzędnika; niezawisłość zaś męża nie tak od jego polity ru zależy. Wielu znajduje się ludzi, co nigdy urzędu żadnego nie piastowali i przez swój majątek pewną sobie niezawisłość wyjednali, ktoizy przecież m i m o to służalczego sposobu myślenia dali dowody, nadskakiwali wszystkim i gotowi byli do uczynienia wszystkiego, czego i)d nich żądano; gdy przeciwnie i n n i, niema» jętni, ale tęgością duszy obdarzeni ludzie, na wszystko się narażali, aby tylko to czynić, co się z ich obowiązkiem zgadzało. Mówca był tego zdania, że prawo obiorcze owszem przeC'wnie pod względem obieralności do Izby Deputowanych za nadto witle wyjątków wpro wadziło; na dowód tego przytoczył, że np. Pr-fekt departamentu btkwany nie może tego departant! ntu w Izbie zastępować, a tak tenże na przyszłość będzie zawsze członkiem Izby Parów; tak tedy demokracya me zna swego własnego dobra. Z lego sporu, tak zakończył Pan D u p i n, musi zarazem zbawienna nauka dla rządu wypłynąć; bo gdybym kiedy miał sę przyrhybc do oddalenia urzędników z tego «gromadzenia, nastąpiłoby to tego dnia, w który tnby Ministrowie od n eh zażądali, aby n i * jako niezawiśli deputowani, lecz jako zawiśli urzędnicy głosowali, Rząd dopuściłby się ciężkiego wystę p ku, gdyby n p. nuepoślakowanego sędziego za lo eticiał ukarać, iż jako deputowany może zanadto w duchu opozycyi »danie swoje objawił; Adyby to kiedykolwiek nastąpić miało, wtedy wszvecy ludzie honor kochający p o w m n i b y się wziąść za ręce i d 0magać się albo oskarżenia M i n i strów, albo »miany prawa wyborowego. Przypadki takie wydarzyły się za czasów restauracyi (głosy na lewej stronie: I potniej także jeszcze!) Dla innie i za mniejszego rządu jeszcze; ale spodziewam się, że już wznowione nie będą, a przynajmniej nie uszłyby surowego skaret nia 2 strony tej Izby, Po krotki«j odpowiedzi Pana Gauguiera odrzucono wniosek jego. - Na wczorajszem ostatniem tbgorocznem posiedztniu Izby Deputowanych, uchwa« łono (jak sję już n a m i e mło), aby z dpiem I. Stycznia IS38> roku wszystkie domy gry w Paryżu zamknięte zostały. Wn iosek ten uczynił Hrabia Larochefoucauld, a Minist« r ekaibu pierwszy go zbijał. Ulepszema takowe, rzeki, zwojna tylko zaprowadzane być powinny, i w skutek tego przyobiecuje Izbie, iż starać się będzie o to, aby z siedmiu paryskich dom ów gry jeden tymczasowo zam kn i ęto; lecz natychmiastowe zamknięcie w s z y s t k i c h tych domów z tego względu jest niedogodne, że i niego wymknąłby niedobór w dochodzie f,1 m i I iona franków wn oszonych teraz do skarbu przez miasto za wydzierżawienie domów

"822g r y ; z a t o zaś o b o WI e z u j e s i ę, I e a ż d o rok u i838. niedobór ten z innego źródła pokryty będzie. Ale aż do tego czasu, dodał, nie« mógłbym zaręczyć, czyliby po zamknięciu wszystkich domów gry także i cudzoziemcy Paryża nie opuścili. Zważać także należy, że wtedy niezawodnie zjawiłyby się taj n e domy gry, gdzie grający daleko mniej zasłonieni są od oszukaństwa, aniżeli kiedy domy takowe zostają pod dozorem policyjnym. Pan Salverte nie chciał uznać tych powodów za ważne. Zbijał twierdzenie, że chętka do gry nęci cudzoziemców do Paryża; przeciwnie, rzekł, nie jeden ojciec wyprawiłby swoich synów do Paryża, gdyby tylko był przekonany, że nie będą już mieli sposobności do oddania się temu zbrodniczemu rzemiosłu. Nie rozejdźmy się, rzekł mówca, bez uchwalenia tak zbawiennego prawa, aby Francva kiedyś o nas powiedzieć mogła: Ciało prawodawcze z ig36. roku zniosło loteryą i zamknęło domy gry; dobrze się zasłużyło ojczyźnie. Minister sjtraw wewnętrznych przyznawał, że domy gry są prawdziwą zarazą towarzystwa i że ją wykorzenić trzeba; w tej mierze wszystkie glosy są jednomyślne; ale iząd ma jeszcze inne obowiązki, a mianowicie starać się obowiązany, aby wydatki zostawały w równi z do'" chodami, i dla t'go musi usilnie Izbę o to prosić, aby za porywczo nie wyrokowała, ale owszem następnego oczekiwała posiedzenia, na którem inne jeszcze ważne przedmioty finansowe, jak np. zamiana pięćprocentowej renty i opłata od cukru z buraków, pod rozwagę wzięte zostaną. Gdy jeszcze Pan Leffnte w tenże niemal sposób przemówił, przyszło do przegłosowania i wniosek Hrabiego Larochefoiicaulii przyjęto znaczną większością głosów. Z Ministiów tylko Pan Passy za nim głosowet.

Według depeszy telegraficznej, Król Jmć Neapolitański miał się udać dn. g. b. m, z Flo.

rencyi do Livorno, i wsiadłszy tam na okręt, popłynąć do G e n u i, a następnie przybyć du Marsylii.

Ludność 20 najzręczniejszych miast fran.

Ciizkich: Paryż bezy mieszkańców 890,000; Lyon 145,000; Marsylia 115,000; Bordeaux 93,000; Rouen go.OOO; Nantes 71,000; Lilie 60000; Toulouse 53000; Strasburg <jg,COO; Metz 45000; Ąmiens 42,000; Orleans 40,000 N'tnes 39,000; Caen 38,000; S1. Etienne 37,000; Montpellier 35,COO; Rbeims 34,000 Toulon 30,000; Clermont-Ferrand 30,00c; Augers 30,000. Porównajmy teraz ludność te, z ludnością 23 najznacziiiejszych miast samej tylko Ąnghi (bez Szkocyi i Irlandyi): Londyn ma mieszkańców 1,474,000; Manchester 142,000; Leeds 123,000; Bristol 103,000; Sheffield 76000; Plymouih 75>000; Portemouth 63,000; Norwich 61,000; Nottingham 50,000; Newcastle 42,000; Brighton 40,000; Leicester 39,000; Baih 38.000; Stoke upon Trent 37,000; P.eston 33,000; Hull 32,000; Oldham 32,000; Bolton 28,000. Prócz tego ma Szkocya: Glasgow z 202,000; mieszkańcami, Edymburg z ioa.ooo; Aberdeen z 58.000; Paisley z 57,000; Dundee z 45,000; a Irlandya: Dublin z 250000; Cork z 115,000; Limefik z 70,000; Belfast z 42,000; Waterforil 2 34,000; GaJway z 30,000. Okazuje s ę więc, ie Francya na przesirzeni 10,050 nul kwadratowych ma tylko 3 miasta liczące więcej nii 100,000 mieszkańców, podczas kiedy Anglia, Szkocya i Irlandya, liczące tylko 5,706 mil kwadratowych, mają ich 10. Liczba miast, gdjie ludność przechodzi 30,000, jest we Francyi 17, w Angli?, Szkocyi 1 Irlandyi 30. Xiąźęta Orleans i N emours udadzą się «Wiednia do Turynu. Jesteśmy pewni, że i tam doznają najgościoniejszego przyjęcia. Król Karol Albert ma lal 38, a małżonka jego jest Xiężniczką Toskańską. Xitjitia Lieven zostaje w wielkiej zażyłości * Xięźną Dino, kuzynką Xigcia Tail» yrand.

Ta ostatnia ma wielu wpływ tak na Xiecia Talleyrand, jak na Pana Thiers.

Mayerbeer uda się dla wytcbuięcia do Baden (w W. Xieztwie Badeńskiem).

Od roku 1830 popełniono w samym Paryżu 809 samobójstw. Zab.ło się 638 mężczyzn, 171 kobiet.

N a t i o n a l donosi, iż niejaki Xiąźę Kibitka Rossignol, rodem Francuz, byty Generał rzeczypospolijej francuzkiej, kiory wygnany z Fraircyi założył X ęztwo na wschodnio-południowym brztgu Afryki, umarł, i udzielne państwo swoje Francyi zapisał. P. Laurence miał zostać mianowany Kommissarzem do objęcia Xieztwa tego w posiadłość Królestwa Francuzkiego , i ma się udać tamże z Mada gaskaru. Z Konstancyi donoszą: Nie dawno spłoszyły się tu konie u powozu i poleciały ku bra» mie 1 fosom miejskim z kobieta i dziecięciem. Zaledwie się o lem dowiedział konno jadący młody Xiąźę Ludwik Napoleon, natychmiast spiął ostrogami konia swego, dogonił nieszczęśliwych, wstrzymał silną ręką konie na oślep lecące i uratował tym sposobem życie dwojga osób. Czyn ten powszechną zyskał mu wdzięczność. Według nowego urządzenia o wyborach, liczba deputowanych w Hiszpanii wynosić będzie na przyezłem posiedzeniu 258.

Źe między Anglią 1 Francya istnieją nie po.

rozumienia względem Hiszpanii, o fem nie ma żadnej wąipliwości. Franrya zamyśliła przywłaszczyć sobie wpływ wspiawie hiszpańskiej, równie jak Anglia w portugalskiej. Ale Anglia, jako kraj, którego zewnętrzna polityka musi być silną, aby jak Kartagina ciągle się przeciw nowemu Rzymowi utrzymywała, ma nierównie czynniejszych Ministrów, korzysta z rozstrzygających chwil z większą szybkością i gwałtownością, i oblicza z większą akuratnością swe pociski, Kiedy sobie obrała Mendizabala za polityczne narzędzie, nie uczyniła tego bynajmniej ze względu na znakomite la* lenta jego; ale wiedziała, iż tak zwani Josephinos (pomiędzy któremi było wielu Grandów), i Kamarylia Królowej, stali pod wpływem Francyi. Wiedziała, źe francuzki ministeryalizm przez rozporządzenia administracyjne ma zamiar wywierać wielki wpływ na inter* sa hiszpańskie, i w lyinto duchu sprzyjał już był trochę Panu Zea, później Panu Toreno. Z tegolo powodu rzuciła się Anglia, kiora Hiszpanią z osobistej praktyki woj ennej zna lepiej, niż Francya, na stronę junt prowinryonalnych, nie w zamiarach demagogicznych, ale aby juntami terni, za pośrednictwem M(iidizabala, kierować podług swoich korzyści. Te junty są za przymierzem angie Ukiem, przeciwnie gabinet madrycki, Kamarylia 1 tak zwani J oeephiiios za przy mierzeni irancuzkieui. Dla tego dodano Generałowi Cordova, Centrala Evans, ponieważ pierwszy, równie jak kolega jego <;jueeada i inni hiezpańscy G enerałowie, jest dworakiem i stronnikiem Kamarylli. Wszystko, co się od mku działo w Madrycie i w głownćj kwaierze G; nerała Cordova, da się wytłomaczyć tern potajemnem ścieraniem się interesów i zamiarów francuzkich z angielskiemi. Anglicy mało kładą wartości na 10, do czego Francuzi największą wagę pizywi Azują, 1. - j. na formę administracyi. Tern więcej uważają na położenie, w jakiem się umysły znajdują i na ducha publicznego. Z resztą tak Francya, jak Anglia nie są przeciwne pojednaniu Don Carlosa z stronnictwem Królowej . Najprzód próbowali tego Anglicy; ale wtedy sprzeciwili się Francuzi z obawy przed duchem nieładu panującym wówczas jeszcze we Francyi. Dziś próbują tego Francuzi, ponieważ duch niespokojności jest jui w nich poskromiony, ale właśnie dla tego sprzeciwiają się temu Anglicy. Całe postępowanie Francyi i Anglii względem półwysjiu podobnejest do gry szachów: Kiedy wpływ francuzki posuwa się naprzód, angielski na pozór zatamowany jest w biegu i trzyma się w rezerwie; kiedy wpływ angielski przeważa, Fran etosuoki hiszpańskie. To jtst pewna, że jeźli te ścierania się długo potrwają, duch junt i prowincyonalizmu starne się cotaz obszerniejszym i mocniejszym; a kiedy się takowy należycie ustali, mogłoby nagle zdarzyć się eoś nadzwyczajnego: pojednanie Hiszpanii północnej i południowej ze szkodą tak Don Carlosa, jak Krys.tyny. Zdaje się, iż na tę stanowczą chwilę czeka dumna małżonka Infanta Don Franciszka de Paula, rodowita Portugalka. Sam Infant nie ma głowy do lego. Z dnia 20. Czerwca.

Piszą z Marsylii z dnia 15. m. b.: "Pułkownik de la Bue przybywszy tu onegdaj wyjechał stąd wczoraj dalej do Tulon u; udaje się, jak wiadomo, do Cesarza Marokańskiego, w zamiarze zasięgnie nia u niego wiadomości o udzielonem przezeń wsparciu Abdel-Kaderowi. W Marsylii, gdzie znaczny z Marokfciem prowadzą handel, missya ta niejaką wzbudziła obawę; wszakże tuszymy sobie, że Francya celu swego dostąpi i bez użycia środków nieprzyjacielskich. Wynika to już z tej okoliczności, że wspomnionemu Pułkownikowi Pana de la Porte, mającego zawiadować nowo ustanowionym konsulatem francuzkim w Mogadore, przydano. Dowodzi to przekonania Ministerium, że Cesarz Marokański drogą łagodną do zadośćuczynienia życzeniom Francyi skłonić się da." - Pismo z Oranu donosi w tym względzie, że rząd francuzki nie będzie potrzebował wysełać flotty do Tangeru, kiedy Cesarz Marokański, tchnący duchem pojednania, 20 przez Beduinów w potyczce pod Makią w niewola wziętych Francuzów na wolność puścić gotów. Stosownie do listów prywatnych z Madrytu c dnia 13. Czerwca przybył tam nowo mianowany Minister wojny, General Mendez Vigo, a Generał Cordova wybierał się do wyjazdu 51 Madrytu na cI. 15. m. bież. - Stosownie do M o n i t o r a poraził Pułkownik Cannwa d. i>.

Szefa Karolistów Quileza pod Harriot w dolnej Aragotiii, ubd mu 100 ludzi i wziął tyleż V niewolą.

P h a r e B aj o ń ski twierdzi, że brygadyerowie Torres i Sanz, oraj. Xiądz Kanonik Mombiota, których w chwili, gdy z Katalonii do Aragonii wyruszyć mieli, w dolinie Strrablo ujęto, d. 16. w Jaca rozstrzelani zostali Inna gazeta uważa na to, że ponieważ Generał Torre3 właśnie o tyra czasie w 6000 wojska stał pod Talasu, zapewne nie on, lecz przy. wodzca powstańców Borges wpadł w ręce Kry» etynów. Wszakże w pewnym względzie tu 6 to wcale nie idzie; pytaniem tylko, czy wiatiomośd o rozstrzelaniu prawdziwa. W takimrazie bowiem doprowadziłoby to znowu do prawa odwetu a wojna ta przybierałaby coraa bardziej barbarzyński charakter Giełda dzisiejsza dość była ożywiona, mianowicie poczyniono znaczne interesa w fortdach hiszpańskich. Zapewniano, że pomyślne z nad granicy hiszpańskiej nadeszły wiadomości; Karoli ści mieli być kilkakroinie pobici a pogłoski o tern przyczyniły się do podwyższenia kursów. Z dnia 2[. Czerwca.

Dawniejszy Generalny Wikary, członek zgromadzenia konstytucyjnego i'konwentu, po kolei dyrtktor i konsul rzeczypospolny, Hrabia i Par za czasów Cesarstwa, członek instytutu, Opat*Sieyee umarł tu wczoraj w mieszkaniu ewojem na Rue du Faubourg Saint-Ho» n o re, dożywszy lat 88Z dnia 22 Czerwca.

W Monitorze czytamy: "Wedle depeszy z Bajonne, oświadczyli hersztowie kaioliBtowscy Don Carlosowi dnia 16. m, bież., że z przyczyny braku środków utrzymania wojsk swoich, w Aragonii działać postanowili. Chciano ich takim sposobem ułagodzić, że nagromadzone w Amefcoae zapasy żywności między wojsko podzielono; miano wszelako dnia 19. m. b, znowu odbyć radę wojenną.

Mimo to że w giełdzie dzisiejszej obiegała pogłoska, że zbiegostwo w szeregach Karolistów się zagęszcza, cofnął się jednak kurs papierów hiszpańskich o il prC.; cofnięcie 10 przypisać należy artykułowi w gazecie li«pan o l, w którym dowodzą, że Mendizabal 50Q milion, real, zmarnotrawił i nowym tym ciężarem długów skarb hiszpański obarczył, A n g l i a.

Z L o n d y n u, dnia 21. Czerwca.

W Sobotę odprawiono wielki przegląd wojska na pamiąikę bitwy pod Waterloo. W wie» czor dnia tego dawał Xiąźę Wellington dla Króla, Xiążąt Królewskich i wielu znamieni - tych osób nadzwyczaj wspaniały fi styn. W artykułach gazet, opisujących przepych tej ucziy, czytamy między innerni: "Przebywający tu Prusacy, pomni na sławę którą podczas ostatniej wojny N apoleońskiej sobie zjednali, uważają z boleścią, że na uczcie tej żadnego toastu ani pamiątce Bluchera, ani armii Pruskiej nie poświęcono, których pomocy jednakże zacny Xiąię tyle zawdzięcza." Na siatku parowym "Royal Tar" przybiło d, 18. m. b. wielu słabych i rannych officerow od legionu Angielskiego (nrędsy tymi też Pułkownicy Baron Rottenburg i Mac Cabe) z San Sebastyanu do Portsmouthu. Officerowie równie jak prości służbę w H szpanu zupełnie sobie sprzykrzyli a gazety nasze sądzą, dni ćaly legion zniecierpliwiony do Spitbead 51 powrotem zawinął.

Gazety z Madras pod dniem 15. Lutego do.

noszą o trzęsieniu ziemi, które d. 3 tegoż miesiąca obaliło kilka małych domów w Guntur, I-ecz wielkiej szkody nie zrządziło.

Stronnictwo Mendizabala miało, jak mó« wią, utworzyć plan ogłoszenia, źe Królowa Krystyna nie ruoźe być dłużej opiekunką swej córki i źe z tego powodu powinna być mianowana Rejencya złożona z Panów: Arguellee, Calatrava, Gil de la Cuadra i z Infanta Don Francisco. Mendizabal zostałby był Prezesem Rady Ministrów i Ministrem skarbu. Atoli plan ten nie doszedł do skutku, ponieważ Królowa rozwiątała nagle stany, a przez rozwiązanie posiedzenia, członkowie izb utrącają (jak wiadomo) prawo nienaruszalności. Teraz sprzyja Królowa jak najszczerzej Minieteryum Pana Isturiz, jakoż ofiarowała mu część prywatnego majątku swego dla zaspokojenia wydatków. Wszystkie dzienniki tutejsze powstały przeciw mowie, którą Pan Fitz - James miał w franruzkiej Izbie Deputowanych. J eden tylko M o r n i n g H e r a l d znajduje, iż mowa ta jest trafną, a wyrażone w niej uczucia są uczuciami każdego Francuza. Dziennik ten przyznaje, że od Gdańska do Gibraltaru cala Europa patrzy na Anglią zazdrośnem okiem z powodu handlu- Przyznaj e, źe Francya odsiąpiła już od poczwórnego przymierza, i twierdzi źe Anglia jest zbytnie silną przez swą potęgę na inorzu, aby miała potrzebować bagnetów trancuzkirh.

Hiszpania.

Z M a d r y t u, dnia 8» C z e rw c a.

(Z gazet Francuzkkh.) S tosownie do wiadomości z Saragossy z d. 3- m. b. wyruszył Generał Rouen w 3000 wojska do Doroca, w celu zgromadzenia niedobitków korpusu Pułkownika Valdez. W tymże rapporcie podają liczbę powstańców w dolnej Aragooii na iOCOD ludzi, a Mina wyśle w te strony około 10000 wojska, którego w Katalonii więcej nie potrzebuje. Borgers jeden z hersztów powstania w Katalonii, przed niejakim czasem ujęty, ofiarował się, źe chce wydać i objawić plany buntowników, jeśli go na wolność puszczą. Wydał już istotnie całą korrespondencyą swoją w ręce rządu. Słychać, źe Palareas i Orten do Francyi uszli, a skarbnik powstańców miał z całą kassą zemknąć za granicę. Z dnia 11. Czerwca, (Z gazet Francuzki eh.) - N. Pani odbywszy wczoraj w towarzystwie Generała Cordovy przegląd obydwuch imię jej noszącychpułków, dała Minisrom wielki obiad, jakiego tu od dawnego czasu nie było. Prócz Ministrów wezwano też Generała Cordowę i kilka innych znamienitych osób do stołu królewskiego. Przygotowania do wyborów odbywają się po prowineyach z wielką spokojnpścią i porządkiem a wypadki ich zdają się być pomyślne dla ministrów, t. j. dla umiarkowanych ikonserwatywnych zasad. Między 220 deputowanymi, mającymi się zgromadzić w d, 20. Sierpnia, znajdą Ministrowie może 180 głosów większości na swoj e korzyść. Ostatnie wiadomości z widowni wojny nie wzniecają wprawdzie obawy względem położenia Generała Evansa, ale wynika jednak z nich tyle, źe powrót Generała Cordovy nie. zbędnie potrzebny. Główna armia musi kilka wykonać dywersyi, aby takim sposobem wesprzeć korpus Angielski, ścierający się prawje codziennnie z nieprzyjacielem; w przeciwnym razie zniewolony będzie ten korpus zamknąć się w San Sebastyanie. Rząd stawił obecnie równie liczny korpus, jak Anglo-Kryslynowski Evansa, t. j. liooo ludzi pod roziząd Aenie Generała iancuzkiego Bernelle, S z w e c y a, Z S z t o k h o l m u, dnia 1. C z e rw c a.

U rządzono linią telegraficzną między tutejszą stolicą i Grisslebam, a to dla prędszego związku z itlandyą i Rossyą. Niemcy.

Z nad Renu, (w Czerwcu.) Gazety belgijskie powtarzają na przemian Wyj ęty z gazet Francuzkich artykuł, stosownie do którego P. Dedel, poseł Króla Niderland. skiego, w imieniu monarchy swego uroczyście o rękę Xięźniczki Wiktoryi dla starszego syna Xiecia Oranii proeić miał; dodają źe Król Angielski sam do projektu tego radbył się przychylił, źe wszelako Xięźna Wiktorya mająca w tej mierze nieokreśloną wolność, oświadczył a, iż już obrała sobie Xiecia Koburgskiego, Artykuł ten, zapewne w karczmie jakiej zmy.

ślony, nie zawiera ani jednego głowa prawdziwego. Gdyby ten, kto go skłamał, choć tylko wyobrażenie misi o sposobie, jakim związki familijne między władzcami się kojarzą, wiedziałby zapewne, źe formalne proszenie o rękę wtenczas dopiero ma miejsce, kiedy zanieście przez oba gabinety jnź postanowione j względem stypulacyi ślubnych w akcie urzę. dowym już się porozumiano. Aby więc poseł N iderlandski folmainie o rękę Xięźniczki mógł prosić, zamęście musiało by być zdecydowanym a w takim razie oczewistą rzeczą, i% Xiężuiczka sama więcej by eię, nie wzbraniała.

Xiecia Oranii, domniemany dziedzic korony Niderlandskiej, dobrowolnie tronu przodków swoich się wyrzeknie i tak się poniży, aby z monarchy stać się poddanym? Rzeczą bowiem udowodnioną, że Xiąźę, którego kie* dyś powołają, aby dzielił łuże małżeńskie B przyszłą Królową, nigdy cieszyć się nie będzie istotną powagą władzcy. Przekonani jesteśmy, że Xiążę Wilhelm, gdyby mu ofiarowano rękę Xu;rrry Wikioryi, dałby odpowiedź, z jaką dostojny ojcec jego się odezwał, gdy mu czyniono zapytanie, czyby Xięźną Charlotte sobie zaślubić nie chciał. "N ie chcę być pierwszym poddanym żony rnojej," JI u s t r y a.

Piszą z nad granity czeskiej z dnia 10.

Czerwca: Nadchodzące z Wiednia doniesienia o uroczystościach dawanych ,w tej stolicy na cześć Xiążąt Orleans i N emours uczyniły przy dworze Karola X. nadzwyczajne wrażenie. Nie przypisywano tam takiego znaczenia doniesieniom z Berlina i zapomniano zapewne, źe Xiążęta młodszej linii Burbonow, także 6$ wnukami naszej Wielkiej Maryi Teresy. Przebywający w Cieplicach Karoliści wynurzają swoje nieukontentowanie z względów i hołdów, któremi synowie Ludwika Filipa przy dworze cesarskim się poszczycili, Xiężna Angouleme gorzko się z tej przyczyny przed znakomitym urzędnikiem żaliła, oświadczając, iź w podróż Xiążąt do Wiednia nigdy nie wierzyła. Wszakże urzędnik ten prjerwał jej temi słowy: "Madame! Le Roi des Franr;ais fe desire et l'Empereur Ferdinand l'ordonne," Z tą okropną nowiną wróciła Xiezifa Angouleme do Pragi. Ze L w o w a, dnia 17. Czerwca, (Doniesienie prywatne.) Właściciel dóbr Narycz i Dubienko, Romuald Szawłoski, starzec 80ietni, został w nocy z d. 3. na 4. m. b. zamordowany. Zabójcy zabrali tylko pieniądze i srebra; inne rzeczy zostawili, kiedy właśnie w tej chwili złodzieja we wsi przydybano a l5IK 2 przyczyny powstałej wrzawy, czerń prędzej ujść musieli. W blizkości kamienicy zamordowanego obywatela znaleziono dnia następnego lokaja jego, także zabitego w ogrodzie« Siedzą sprawców czynu tak bezecnego.

Rozll1aite wiadoll1ości.

Z P o z n a n i a. - Dziennik Urzędowy Król. Regencyi w Poznaniu z d. 28. Czerwca zawiera między innemi następujące obwieszczenie J W. N aczelnego Prezesa prowincyi; Krój. Główny Bank w Berlinie oświadczył się, na

ropj wniosek, gotowym obmyślić środki przyjSCla w pomoc obrotom pieniężnym na jarmarkach wełniarskich w Poznaniu i ułatwienia przez to interesów kupującym wełnę. Krół. Główny Bank uznał potrzebę posłużenia się w lej mierze pośrednictwem któregokolwiek bankiera i wprawdzie mianowicie Pana Maur. Roberta, radzcy kommissyjnego, Generain.

Agenta Ziemstwa Poznańskiego, jako pirzea długoletnie związki pieniężne z miejscowemi prowincyi stosunkami obeznanego. Stosownie do tego stanął 2 nim układ, obowięzujący go do zwiedzania jarmarków wełniarskich w Po» znaniu. - Podaje się to do wiadomości publicznej; - obwieszczenie konsystorza Królewskiego tyczące się stosunku parafialnego landwerzysiów urlopowanych a na zwyczajne ćwiczenia powołanych; - postanowienia względem wydawania patentów na nowe wynalazki i ulepszenia; - następujące pochwały: Dnia 23. Stycznia r. b. o 8j wieczorem, chałupnik Krzysztof Kranz i syn jego Bogumił w Sikorzynie, Powiatu Krobskiego, schwycili winowajcę Michała Blaszczyńskiego, który niedawno uszedł był z domu kary w Rawiczu i ukrył się w ich stajni, i zaprowadzili go natychmiast do Król. Dyrekcyi domu poprawy tamże, i otrzymali za (o nagrodę. Podajemy to z pochwałą do wiadomości publicznej. -Przy gaszeniu pożaru ognia w nocy z 4. na 5Maja r. b. w Xiążeriicach Po w. Osirzeszowekiego odznaczył się wójt obwodowy 1 burmistrz W oiff z Grabowa roztropnością i czynnością, albowiem szczególniej jego odwadze i przyśpieszonemu jego staraniem dostawieniu sikawki przypisać należy, iż więcej jeszcze bardzo blisko położonych budynków płomień niepochłonąl; - celniejsze szczegóły z rocznego sprawozdania o zarządzie kościołów i szkol w obwodzie Regencyi Poznańskiej w ciągu r. 1835) po części w piśmie naszetn już dawniej umieszczone; - nareszcie następujące doniesienie o zasłudze: Towarzystwo ułatwiające chodzenie do szkoły ubogim dzieciom w Sierakowie doznało i w zeszłym roku szczerego i skutecznego zajmowania się sprawą edukacyjną tamecznych sprzyjających oświacie mieszkańców. Składki dobroczynne wynosiły tą rażą niepospolitą summę Trzydzieści Talarów, trzynaście srebrnych groszy, dwa fenigi, których użyto na opatrzenie trzydziestu siedmiu dzieci w nieodbicie potrzebną odzież.

Pewien młodzieniec w Paryżu, nazwiskiem Eugeniusz Baillet, w przeciągu czterech ht nauczył się czterech języków, zyskał stopień doktora, napisał mnóstwo artykułów do dzienników, trzy tragedye, dwie kumedye, jedea